Nowelizacja miała uporządkować kwestie kwalifikacji funduszy inwestycyjnych oraz zasad podlegania zwolnieniom podatkowym. Ustawodawca słusznie wskazał na różnice w specyfice organizacyjno-prawnej polskich funduszy i funduszy funkcjonujących w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. - Obecnie, szukając podmiotowych lub przedmiotowych kryteriów zwolnienia podatkowego, nie wystarczy mechaniczna analiza statusu prawnego i kwestii regulacyjnych danego funduszu zagranicznego pod kątem ich podobieństwa do regulacji polskich – mówi Tomasz Hatylak, doradca podatkowy w kancelarii Squire Sanders Święcicki Krześniak. Na gruncie prawa, obowiązującego do 31 grudnia 2010 r., istniał szereg wątpliwości, związanych z klasyfikacją zagranicznych funduszy inwestycyjnych. Polska Ustawa o funduszach inwestycyjnych z 24 maja 2007 r., definiuje fundusze zagraniczne jako fundusze inwestycyjne otwarte lub spółki inwestycyjne z siedzibą w państwach członkowskich UE, prowadzące działalność zgodną z prawem wspólnotowym, regulującym zasady inwestowania w papiery wartościowe (art. 2 punkt 9 Ustawy). Przed wprowadzeniem nowelizacji sądy administracyjne wielokrotnie rozstrzygały, czy zagraniczny fundusz inwestycyjny, który spełnia wymogi określone w art. 2 ustęp 9 Ustawy o funduszach inwestycyjnych, jest funduszem działającym na terenie Polski – i co za tym idzie, czy będzie podlegał zwolnieniu podatkowemu na terytorium Polski. Ówczesna linia orzecznictwa wyrażała pogląd, że uzależnianie stosowania zwolnienia podatkowego od podejmowania przez zagraniczny fundusz inwestycyjny konkretnych działań, określonych w Ustawie o funduszach inwestycyjnych, było zbyt wąską interpretacją artykułu 6 ustęp 10 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. 

Dowiedz się także: Na czym polega działalność funduszu Investor Private Equity FIZ?